روز جهانی زبان مادری

روز جخانی زبان مادری
۳ اسفند هر سال روز جهانی زبان مادری ، روزی برای پاسداشت  هویت ساز آدمی .
بنا به پیشنهاد یونسکو ۲۱ فوریه هر سال نامگذاری شده .
تو ایران این روز با جنبه های مختلفی هر سال برگزار میشه .
از بگیر و ببند های سیاسی تا در درخواست برای آموزش . ایران مصوبات یونسکو را به رسمیت میشناسه . طبق قانون اساسی :

اصل ۱۵ قانون اساسی برا حق تحصیل به زبان مادری درکنار زبان فارسی تاکید دارد . اجرای این قانون گامی مهم در به رسمیت شناختن مسایل مربوط به رسمیت شناختن ملیت ها و اقوام و نگه برابر و یکسان به آنان چون دیگر شهروندان این سرزمین است .

این قانون نزدیک به ۳ دهه میشه که تصویب شده اما هنوز اجرا نمیشه که دلیل و یا دلایلشو از عهده نظرات من خارجه .
من زبان مادریم زبان فارسیه اما به پاسداشت زبان مادریم نوشته ای از وبلاگ ایریکس بازنشر میکنم .
(ایریکس مدتی هست که دیگه نمینویسه اما امیدوارم که به مناسبت سال جدید هم که شده دوباره شروع کنه به نوشتن (: )

روز جهانی زبان مادری

شیوه صحیح نوشتن کسره اضافه در فارسی

مدتی میشه که یه دوگانگی در شیوه نوشتن عبارتی مثل «خانه من» رواج پیدا کرده. بعضی‌ها به شکل «خانهٔ من» می‌نویسن و بعضی‌های دیگه به شکل «خانه‌ی من». اما کدوم یک از اینها درسته؟

در حقیقت من نه سواد زبان‌شناسی دارم که در این مورد به لحاظ علمی اظهار نظر کنم و نه حوصله‌اش رو دارم که خیلی جدی پیگیریش کنم، منتها چند تا استدلال ساده این وسط وجود داره که من رو سوق میده به سمت یکی از این دو مورد.

این شیوه دوم اصلا از کجا شروع شد؟
فکر کنم اونهایی که هم سن و سال منن باید یادشون باشه که تو دوره ما مدارس به همون شیوه همیشگی آموزش می‌دادن و ما یاد گرفتیم که بنویسیم «خانهٔ من». اما وقتی برادر کوچیک‌تر من رفت مدرسه من متوجه شدم که فرهنگستان زبان و ادب فارسی این شیوه جدید رو تصویب کرده و تمام کتاب‌های درسی هم با نوع نگارش «خانه‌ی من» به‌روزرسانی شدن و به دانش‌آموزها هم همین روش یاد داده میشه. تو اون شرایط حتی خود من هم سعی کردم به این شیوه جدید بنویسم، اما این مصوبه یا قانون چند سال بیشتر طول نکشید و فرهنگستان خودش مجددا رویه سابق رو در پیش گرفت و همون‌طور که در دستور زبان رسمی فعلی و در قسمت «کسرهٔ اضافه» هم قابل مشاهده‌ست، نوشتن این عبارت به همون شیوه قدیمی و جاافتادهٔ سابق انجام میشه.

حالا ما باید این رو چه شکلی بنویسیم؟
همونطور که بالاتر گفتم،‌ من اصولا نمی‌تونم نظر کارشناسی بدم تو این قضیه، اما با این استدلال‌ها ترجیح میدم که به شیوه همیشگی و قدیمی بنویسم. چرا؟ چون:

اول اینکه این شیوه نگارش به شکل «خانه‌ی من»‌ تو هیچ کتاب قدیمی‌ای پیدا نمیشه. برای نمونه حتی می‌تونید برید کتابخونه و نسخ خطی کتاب‌های قدیمی رو ببینید که اصولا همچین فرمتی وجود نداره. فقط برای یک نمونه من شما رو ارجاع میدم به این نسخه خطی شاهنامه که قدیمی‌ترین شاهنامه جهان هم هست و الان تو کتابخونه ملی فلورانس ایتالیا نگهداری میشه. خوشبختانه این کتاب اسکن شده و می‌تونید از این لینک صفحاتش رو ورق بزنید.

دوم اینکه خیلی خنده‌دار میشه اگر من نوعی، به عنوان یک فرد عادی و عام، تصمیم بگیرم که کدوم بهتره و بنا به سلیقه شخصی این کار رو بکنم. کمی به این موضوع فکر کنید که هر کی بنا به سلیقه شخصیش تصمیم بگیره که فارسی رو چه شکلی بنویسه. یه مثال اغراق‌آمیزش می‌تونه این باشه که من تصمیم بگیرم از این به بعد کلا فارسی رو به صورت فینگلیش بنویسم. 🙂 بنابراین به گمونم خیلی نباید روی نظر شخصیمون مانور بدیم.

سوم هم اینکه بعضی‌ها نسبت به افراد حاضر در فرهنگستان خرده می‌گیرن و اونها رو شایسته نمی‌دونن. خوب، در این صورت باید بگم که این شیوه جدید رو فرهنگستان زبان و ادب فارسی مصوب کرد و همین فرهنگستان هم حذفش کرد. چه بخواهیم و چه نخواهیم، در حال حاضر این افراد متصدی فرهنگستان هستن. حالا دو حالت داره:

شما این فرهنگستان رو با همین اعضاء قبول دارید: که در این صورت به مصوباتش هم عمل می‌کنید و با توجه به آخرین نسخه دستور زبان فارسی عبارت «خانهٔ من»‌ رو صحیح می‌دونید.

شما این فرهنگستان رو با همین اعضاء قبول ندارید: که در این صورت اصولا نباید از همون ابتدا شیوه نگارش جدیدی که این فرهنگستانی که قبولش ندارید مصوب کرد رو می‌پذیرفتید و شیوه نگارشتون رو تغییر می‌دادید به فرم «خانه‌ی من».

دوست دارم مجددا تاکید کنم که من اصولا از منظر زبان‌شناسی حرفی برای گفتن ندارم، حتی ممکنه بعضی از اساتید اهل فن هم نظر مخالفی داشته باشن و روش دوم رو بهتر بدونن، اما من معتقدم تا وقتی که «آخرین نسخه دستور زبان فارسی» میگه که باید کسره اضافه رو به شکل «خانهٔ من»‌ بنویسیم، بهتره به همین شکل بنویسیم. 🙂

پس‌نویس:

نکته اول: رفقا من این رو اضافه کنم که من کاملا متوجه ماهیت پویا و تغییرپذیر زبان هستم و خودم همیشه جزو اون تیپ آدم‌هایی هستم که معتقدم اگر کلمه‌ای تو جامعه جا افتاد باید استفاده بشه، بدون اینکه نیاز باشه براش کلمه جایگزین ساخته بشه. دلیلی که من در مورد گذشته و تاریخ کسرهٔ اضافه حرف زدم این بود که بگم از گذشته خیلی دور تا درست زمانی که این شیوه «خانه‌ی من» توسط همین فرهنگستان مصوب شد، کسرهٔ اضافه به شکل «خانهٔ من» رواج داشته و اصولا چیزی نیست که از بطن جامعه و بر اساس نیاز زبان به تغییر شکل گرفته باشه. این کاملا یک تغییر بالا به پایین بود که در حال حاضر حتی خود اون بالایی که این رو دیکته کرده بود هم دیگه ازش استفاده نمی‌کنه و تاییدش نمی‌کنه.

نکته دوم: به علاوه ذکر این نکته هم خالی از لطف نیست که استدلال حذف «همزه عربی» و استفاده از «ی» فارسی هم که از پایه اشتباهه. چون فارسی اصولا داره از خط و الفبای (اسکریپت) عربی استفاده می‌کنه و چیزی به اسم خط فارسی خیلی دقیق نیست. اگر مثلا از حروف لاتین برای نوشتن فارسی استفاده می‌کردیم و اونجا همزه عربی کاربرد داشت، کاملا منطقی به نظر می‌رسید که به فکر حذف همزه باشیم. اما وقتی اصولا داریم از خط عربی استفاده می‌کنیم استناد به اینکه همزه عربی رو حذف کنیم خیلی معقول به نظر نمی‌رسه. 🙂

لانتوری

دیروز اختتامیه فستیوال فیلم فجر بود ، توی تب و تاب سینمایی این روزا انتخاب یک فیلم
شاید که نه قطعا کاره سختیه ، اما در تعطیلات آخر هفته تماشای یک فیلم یکی از بهترین گزینه هاست .

لانتوری

بعد از یکسال از اکران فیلم لانتوری بالاخره تصمیم به تماشای اون گرفتم فیلمی که اصلا با
ذائقه فیلمی من اصلا سازگاری نداره .
لانتوری فیلمی با اسم عجیب و بازیگرانی که گریمای عجیب تری دارن .
داستان لانتوری یک داستان بروزه از معضلات جامعه ماست اسید پاشی .
داستان از یک عشق شروع میشه که به انتقام و بخشش ختم میشه ، کلیت داستان یک کلیت تکراری توی سینمای ما اما در یک قالب جدید با موضوعی جدید به تصور کشیده شده . از نظر نقادانه فیلمی بود که انتهای اون از دیدنش پشیمون نمیشید .

لانتوری فیلمیه که در عین ناامیدی به خاطر داستان مریم بسیار هم امید بخشه به خاطر بخشش مریم ، بخشش و امید مفاهیمی هستند که کمتر دیده میشن توی سینمای ما اینبار به موقع و بایک داستان پردازی مناسب در زمانی مناسب به جامعه تزریق شدند .

تبریک ، تقبیح ، نظر و پیشنهاد

        • دو تبرک به رضا درمیشیان بابت فیلمی که ساخته ؛  تبریک اول درباره فیلم ، دو روایت در یک قاب که به موازات هم پیش میرن و بیننده رو خسته نمیکنه در عوض کاملا با داستان فیلم درگیر میشه ،تبریک دوم  به خاطر زمان سنجی به موقع در ساخت  و روایت نکاتی که تا الان کمتر دیده شدن
        • تبریک به نوید محمد زاده و مریم پالیزبان به خاطر بازی بینظریشون توی فیلم
        • تقبیح از این جهت که خراب کردن آینده هر فرد در هر دین و مسلکی گناه نا بخشودنی که امیدوارم روز به روز کمتر دیده بشه .
        • در جایی از فیلم خانوم وکیل میگه این فیلم داستان مریم و بخشش لانتوری اسم خوبی برای فیلم نیست که حق داره .

فیلم لانتوری با اینکه تقریبا به موقع ساخته و پخش شد اما دوتا ایراد هم بهش وارده ،اینکه لزوما خشونت علیه زنان در جوامعی مثل ما دلیلش فقط بحث عاطفی نیست که ایکاش این نیز توی فیلم گونجونده میشد .

شاید نباید گفت که  در قالب یک فیلم ۱۰۰ دقیقه ای امکان اضافه کردن بحث آموزش نیست  حالا که سینمای ما داره پوست میندازه و به سمت و سویی میره که معضلات جامعه رو دستمایه ساخت یک فیلم میده خودش دست به کار بشه و آموزش هم بده نه فقط بخشش اینکه اگر در مسیری به بن بست خوردید نباید دست به کاری بزنید که هیچ راه برگشتی نداره بلکه تغییری توی مسیر خیلی ها داده بشه .

بیشتر :

موارد بیشتر در اینجا و اینجا و اینجا میتونید مشاهده کنید .

 

“یا رمز عبور اینترنتی‌ات را بده، یا به سلامت!”

یا رمز عبور اینترنتی‌ات را بده، یا به سلامت!

از زمانی که ترامپ وارد کاخ سفید شده تا قانون منع ورود اتباع ۷ کشور به خاک آمریکا امضا کرده اتفاقات ریز و درشتی زیادی پیش اومده که این مرد نارنجی پوست تبدیل شده به یکی از جذاب ترین سوژه های خبری دنیا .

این بار هم ترامپ و دولتش خودشو سوژه خبری کردند که هم کمی با مزه و هم قابل تامل به حساب میاد.

یا رمز عبور اینترنتی‌ات را بده، یا به سلامت!

خبری که منتشر شده به شکله که : “کسانی که درخواست ویزای آمریکا می‌کنند یا قصد ورود به خاک این کشور را دارند، از این پس احتمالا با این پرسش روبرو خواهند شد: “از کدام وبسایت‌ها بازدید می‌کنید؟ رمز عبورتان را بدهید.”

به گفته جان کلی وزیر امنیت داخلی امریکا  :

مطالبه رمز عبور تنها یک ایده است و هنوز به صورت قانون رسمی در نیامده است. با این حال او تأکید کرده است که نهادهای مربوطه در دولت ترامپ “مشغول تأمل در مورد گسترش بررسی‌ها یا افزودن تأییدیه‌های بیشتر” هستند، حتی اگر این بررسی به طولانی شدن روند رسیدگی به درخواست رودادید ورود منجر شود.

به گفته جان کلی تقاضا برای افشای رمز عبور می‌تواند به منزله بخشی از بررسی‌ها در مورد مسافران باشد تا بدین وسیله بتوان در برابر تهدید احتمالی واکنش درخور نشان داد. این مسافران آنگونه که از گفته‌های وزیر امنیت داخلی آمریکا برمی‌آید، شهروندان هفت کشوری هستند که دستور مهاجرتی دونالد ترامپ شامل حال‌شان می‌شود،به گفته جان کلی چنانچه این افراد واقعا قصد ورود به آمریکا و بازدید از این کشور را داشته باشند، “همکاری خواهند کرد، اگر هم نکنند، به سلامت! نفر بعدی!”

رمز عبورتان را بدهید

:

اگر این ایده به تایید نهایی و تصویب برسه میتونه یک معنی داشته باشه و اونم اینکه اگر میخواین به آمریکا سفر کنید جدا از تمامی موارد قبلی باید مواظب تفکرات دوستانتون هم باشید که یکوقت خلاف سیاست های امریکا نباشه (:

اما جدا از طنز قضیه این نکته مهمیه که چحور افرادی میتونن وارد خاک امریکا بشن و از طرفی ایا دولت آمریکا این ضمانت میده که فقط در صورت بروز خطر به بررسی صفحات اجتماعی میپردازه .

نکته ای که هست اینکه لزوما بسیاری از مردم اطلاعات واقعی خودشونو وارد نمیکنن و این یعنی کسی که بخواد فعالیت ترورستی بکنه با یک تغییر قیافه خیلی راحت میتونه به هدفش برسه

سوالی که پیش میاد این سازوکار بر چه مبنایی قرار جلوی اتفاقی یگیره زمانی که خودش از اساس نقاط ضعف زیادی داره .


پ ن : هادی دات نت یک وبلاگ خبری نیست اما ازونجایی که بعضی از اخبار هم به هم نوشته های من مربوط میشه اونهارو هم به نوشته هام اضافه میکنم .

نوشته های مرتبط : چرا هرکول پوآرو را دوست دارم ؟

منبع خبر :از مسافران آمریکا ممکن است رمز عبور رسانه های جمعی شان خواسته شود

 

تهرانگرد ، بی نظمی ، ۹۵ غمگین

بعد از مدتها اتفاقی باعث شد تا تهرانگرد و دوباره زندش کنم . امسال میشه گفت
که یکی از تلخ ترین سال هایی بود که ازش گذشتیم ، مرگ چند آتش نشان قهرمان
و کلی رخداد دیگه که همه مارو عزادار کرد . اما دلیلی که باعث شده مطلب امشبمو بنویسم مرگ اون افراد نبود بلکه دلیلی کاملا متفاوت اما مرتبط با قضیه داره .
همه زیاد شنیدیم ، گفتیم و دیدیم که :

تهران شهر شلوغ و پر دودیه – به هر مناسبت با دلیل و بی دلیلی مدرسه ها رو تعطیل میکنیم برا آلودگی انگار که مابقی افراد بیمار نمیشن طوری که همون بچه مدرسه هایی هم که تعطیل کردیم خونه بند نمیشن – هر سال سیمنار نیست که برگزار نمیکنیم که چطور آلودگی هوای تهران و کاهش بدیم و …

چند شب پیش به دلایلی تصمیم گرفتم که همراه خانوادم از محل سکونتم تا شمال تهران بریم مسیری که بنا به حکمیت نقشه گوگل باید نیم الی یک ساعت با استفاده از خودروی شخصی طول بکشه اما نزدیک به ۴ ساعت طول کشید .

چرا ؟

دلیلش کاملا واضحه : چون مدیریت شهری کاملا بی نظمه البته از حق نگذریم بخشی از این بی نظمی مقصرش خود ما هم هستیم که حل این معظل جزو مطالباتمون قرار نمیدیم

بیاید به قضیه از جنبه ای دیگه نگاه کنیم ؛ توی یک خانواده وقتی رئیس خانواده یعنی پدر خانواده ابتلا به بیماری اعتیاد داشته باشه قطعا روی فرزندانش هم اثر خودشو میزاره حتی اگر خوده پدر این اتفاق و نخواد .

هر سال به مناسب های مختلف تبلیغات تلویوزیون خراب میشه روی افکار بیننده ها که چرا ماشین تک سرنشین میارید بیرون هوارو آلوده میکنید . یا کلی بازیگر میاریم تلویزیون که بگن که هوای تهران آلودس و خیلی چیزای دیگه که مدلاشو زیاد دیدیم.

جالب قضیه اینجاست که هر کدوم از ارگانهایی که باید راهی واسه حل این مشکل پیدا کنند از اصل چهارگانه استفاده میکنند :
وقتی مشکل تازه شروع شده هنوز جدی نیست ، میگن ؛

اصن مگه مشکل داریم ؟

بعد که شروع به گسترش کرد ، اعلام میکنن؛

ما هم چیزایی شنیدیم ، اما باید بیشتر بررسی کنیم .

وقتی قضیه جدی شد ،میگن ؛

بررسی کردیم فهمیدیم مشکل وجود داره ، داریم دنبال راه حل میگردیم .

وقتی که کار از کار گذشت ، میگن ؛

حیف که کار از کار گذشت اما برنامه ریزی میکنیم که در آینده دیگه پیش نیاد .

خلاصه که همیشه وضع به همین روال میگذره اما هیچکس انگار علاقه ای به حل معضلات تهران یکبار برای همیشه نداره .

صورت مسئله :

تهران جدا از مسائل دیگش دوتا معضل اصلی داره ؛ ترافیک و آلودگی هوا که باید یکبار برای همیشه حل بشه .

راه حل :

راه حل این دوتا ساده تر از اونی که فکرشو میکنیم . چرا تهرانی که ۱۲ میلیون جمعیت ثابت و ۲ میلیون جمعیت متغیر داره نباید پارکینگ طبقاتی به اندازه نیاز داشته باشه . خیلی از خیابون های تهران بافت شهریش مربوط به دوران قبل از انقلاب ، خیابونی که چهار باند داره رو میایم دو طرفه میکنیم ، مشکلی نیس بعد تو همون خیابون دوباند هم میره برای پارک خودرو های ساکنین ، میمونه دو باند اونوقت اینطوری میشه که ترافیک بوجود میاد و در نتیجه آلودگی هوا به دنبالش ایجاد میشه .

درصورتی که با ایجاد یه پارکینگ طبقاتی هم مشکل ترافیک خیلی از خیابون های تهران حل میشه ، هم کارگاه های تولیدی فعال میشن و هم تعدادی افراد میرین سره کار این یعنی با یک تیر ، سه نشون میزنیم .

اینطوری دیگه لازم نیست توی شعارهای انتخاباتی ریاست جمهوری ، مجلس ، شورای شهر … کاندیداها بگن شهر تهران افسردس ما انتخاب شیم شهر شاد میشه .

حالا بماند که نصف دیگه از معضلات شهر تهران به خاطر عدم آینده نگری و یا نخواستن توجه به آینده شهر تهران پدید میاد ، بعد همه مشکلات به خاطر عدم همبستگی مردم برای طلب به حق نیازمندی های طبیعیشون میفته توی زمین اونها .

اینجاست که مثال معروف” گنه کرد در بلخ روزی آهنگری ، به شوشتر زدند گردن مسگری “ پیش میاد . وسایل حمل و نقل عمومی کمه اما مشکل ترافیک به خاطر مردمه .

نمیدونم چرا ما یاد گرفتیم که به جای حل درست مسئله صورت مسئله رو اونطور که میخوایم عوضش میکنیم .

چرا هرکول پوآرو را دوست دارم؟

به بهانه پیش نویس قانون عدم ورود اتباع ۷ کشور به خاک آمریکا

در بین انبوهی از سریال های پر محتوای تلویزیون [همون رسانه ملی حوصله سر بر خودمون (:] سریال هرکول پوآرو با تمام تکراری بودنش هنوز برام جذابیت خاصی داره .
هرکول پوآرو برعکس هم قطارای دیگش منظورم خانوم مارپل و شرلوک هلمز
از ویژگی های منحصر به فردی برخورداره که شاید کمتراز دیده باشیم .
بزارید به داستان از بعد دیگه نگاه کنیم ما ستا کارگاه شناخته شده داریم  :

خانوم مارپل ؛ پیرزنی که تمام جنایت هایی که در اونها وارد میشه بر اساس شخصیت های هم محله ای خودش حل میکنه ، شرلوک هلمز کاراگاهی که ذاتا باهوش که توی دنیا تنها یک رقیب جدی داره به اسم دکتر موریارتی این دونفر دقیقا مثل ماجرای وینکنت دو نیم شده باهم برخورد میکنن . سمت راست وینکت شرلوک هلمز و سمت چپ اون دکتر موریارتی تشکیل میده .
اما هرکول پوآرو یک کاراگاه بلژیکی که وارد به یک فرهنگ جدید مثل بریتانیا
شده ، این کارگاه که مثل شرلوک هلمز ذاتا آدم باهوشی اما کاملا متفاوت از هلمز رفتار میکنه .

پوآرو عکس هلمز شخصی کاملا مرتب و منظمه که گاهی این عادت تبدیل به وسواس میشه، و نیز به علاقه‌ زیادی به غذا و غذا خوردن داره . اینا چیزایی که توی هلمز خیلی کمه .

کار درست همیشه در درون انسان انجام میشود، همه چیز بر عهده
سلولهای خاکستری است. هیچ وقت این سلول های کوچک را از یاد مبر دوست من.

در تقابل بین این دو شرلوک هلمز به خاطر حس وطن پرستی انگلیسی ها از طرفداری
و حمایت بیشتری برخورداره فقطم به یک دلیل چون هلمز انگلیسیه .

چرا هرکول پوآرو را دوست دارم؟

حالا بعد از گذشت سالها از تاسیس کشور آمریکا شاهد یک عقبگرد اساسی در تاریخ دنیا شدیم . کشوری که ذاتا پیشرفت خودشو مدیون مهاجرینی که بهش وارد شدن ؛
رئیس جمهوری انتخاب کرده به عنوان بالاترین مقام اجرایی خودش که جلوی ورود این مهاجرین بگیره.

این قطعا نوعی عقبگرد از وضع فعلی به وضعیتی مثل دوران جنگ جهانی اما چرا افکار عمومی جامعه ای مثل امریکا همچین انتخابی میکنه میشه اونو توی چند چیز بررسیش کرد

اول ، گرایش مردم به ساختار شکنی ؛ این به خاطر افزایش سطح آگاهی مردم نسبت به
روش های قدیمی در جلب افکار عمومی

دوم ، استفاده درست از شبکه های اجتماعی ؛ شبکه های اجتماعی مثل فیسبوک از سازوکاری استفاده میکنن که بسته به سلیقه شخص میزکار اون فرد شخصی سازی میکنه .

دونالد ترامپ سرمایه دار و مجری با استفاده از همین دو تونست از سد هیلاری کیلینتون سیاست مدار عبور کنه . بزارید واضحتر بگم ؛
ترامپ در کنار تمام فعالیت هاش یک مجری تلویوزیون هم هست . یک مجری تلویزیون خوب میدونه برای اینکه برنامه ای پر ببیننده داشته باشه باید ساختار شکنی بکنه ، اونم برای جامعه ای به شدت آزاد مثل آمریکا .
اینو میشد از مناظراتش با کیلینتون به خوبی دید اما بعدی که بیشتر به کار ما میاد قسمت دوم قضیس استفاده درست از شبکه های اجتماعی .

شبکه های اجتماعی

همونطور که گفتم سازوکار شبکه اجتماعی مثل فیسبوک شامل یک موتور جستجوی خاص خودشه که با توجه به رویداد های مهم و سلیقه های افراد محتوایی که به فرد نشون میده متفاوته . دونالد ترامپ با استفاده از همین قضیه و ساختار شکنی هاش تونست که برنده رقابت باشه .

ما و شبکه های اجتماعی

در این چند دوری که روسای جمهور مختلف رفتن و اومدن ماهم به تناسب و ناخواسته از این شبکه های اجتماعی استفاده کردیم .
حالا در هر دوره به شیوه حاص اون زمان از دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی که از دیدار های چهره به چهره شروع شد تا امروز که حسن روحانی صفحات خودشو در شبکه های اجتماعی داره تا مردم بتونن با اون ب راحتی صحبت کنند .

اما این روزها خبرهایی شنیده میشه مبنی بر این که برای انتخابات سال آینده قرار این شبکه ها دوباره از دسترس خارج بشه اما چرا ؟

بر میگردم به سوال اولم چرا
هرکول پوآرو را دوست دارم ؟ جدا از حس ناسیونالیستی هر جامعه ای برای پیشرفت خودش لازمه که نیروی انسانی کاربلدی داشته باشه که لزوما باید برای بدست آوردن همچین نیروی نیاز به هزینه و زمان زیادی . اتفاقی که برای پوآرو میفته دقیقا همینه پوآرو در جامعه بریتانیا وارد میشه و کمک به حل معما هایی میکنه که خود انگلیسی ها از حل اون عاجز بودن . این یعنی هزینه کمتر سود بیشتر .
این وسط اگر امریکا هم بخواد این کارو انجام بده دیگه نمیشه اسم اونو یک ابرقدرت گذاشت بیخود نیست که گروه رسانه ای هفته نامه اکونومیست ، آمریکا در دسته دموکراسی ها معیوب جهان وارد کرده . شاید بهترین جمله رو درباره این اتفاق روزنامه محلی “فورتزهایمر سایتونگ” آلمان که در تفسیر خودش می‌نویسه:

«خط مشی دونالد ترامپ که مصالح ملی آمریکا را در بالاترین درجه‌ی اولویت قرار داده، تنها می‌توان با اروپایی قدرتمند پاسخ داد.»

این جمله باید با تغییراتی سرمشق سیاست آینده کشور باشه که امیدوارم اینطوری باشه .